Obszary działalności UE w zakresie przedsiębiorczości

Pierwszym z obszarów jest wspieranie przedsiębiorczości. Tego typu działania deklarują wszystkie kraje członkowskie. Chodzi tu przede wszystkim o podejmowanie działań w systemie edukacji. Wiedza z zakresu biznesu i przedsiębiorczości musi być wprowadzana na wszystkich poziomach nauczania. Określone moduły dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej powinny być składnikiem planów edukacji w szkołach średnich i na uniwersytetach. Większość krajów członkowskich ulepsza edukację dotyczącą przedsiębiorczości. Uniwersytety w Niemczech, Hiszpanii i Austrii prowadzą edukację z zakresu tworzenia i zarządzania w MSP. W Danii, Irlandii, Portugalii, Finlandii i Szwecji prowadzone są kursy z zakresu przedsiębiorczości. Wdrażane są też projekty mające na celu nauczanie studentów jak organizować i prowadzić własną firmę. Ponadto w Finlandii i Szwecji przedsiębiorczość jest częścią programów w szkołach średnich. Z kolei rząd Wielkiej Brytanii, w celu komercyjnego wykorzystania badań prowadzonych w szkołach wyższych, uruchomił program promowania powiązań między uniwersytetami a przedsiębiorstwami[1].

Kraje członkowskie angażują się w promowanie przedsiębiorczości w systemie edukacji, a także między innymi grupami potencjalnych menedżerów. Polega to na organizowaniu zajęć z zakresu przedsiębiorczości, kursów biznesu oraz na wizytach w różnych firmach. Realizowane są też działania wśród grup potencjalnych przedsiębiorców. W tym celu np. w Holandii powołano specjalną komisję konstytucyjną. W jej obradach uczestniczą przedstawiciele zrzeszeń przedsiębiorców, ośrodków edukacyjnych oraz organizacji społecznych. Zadaniem komisji jest powiązanie idei promocji przedsiębiorczości z istniejącymi programami i systemami edukacyjnymi. Z kolei Francja i Wielka Brytania zawiązały komitet, którego zadaniem jest inicjowanie współpracy międzyuczelnianej w celu promowania przedsiębiorczości. Zwraca się też uwagę na problem ryzyka prowadzenia działalności. Poszczególne państwa poprzez zmiany w regulacjach prawnych, starają się znaleźć możliwości udzielania pomocy podmiotom znajdującym się w trudnej sytuacji[2].

Kolejnym obszarem działań skierowanych wobec przedsiębiorstw analizowanego sektora jest konkurencyjność, innowacyjność oraz rozwój badań i nowych technologii. Przeprowadzane obserwacje wskazują, że od drugiej połowy 1990 roku wszystkie państwa Unii Europejskiej odnotowały znaczącą poprawę w tej dziedzinie. Jednakże doświadczenia poszczególnych krajów są zróżnicowane. Podkreśla to Competitiveness Report 2001, dotyczący konkurencyjności krajów UE. Zwraca się w nim uwagę na niezadowalające osiągnięcia w zakresie rozwoju badań, innowacyjności i nowych technologii w porównaniu ze Stanami Zjednoczonymi. Przedmiotem raportu jest rola sektora szybko rozwijających się technologii w zwiększaniu wydajności. Raport wskazuje, że słabe wyniki dotyczące tego sektora mogą stać się czynnikiem hamującym rozwój gospodarczy UE[3].

Ostatnim z wyróżnionych obszarów są regulacje prawne oraz bariery administracyjne. Sprzyjające otoczenie regulacyjne jest ważnym czynnikiem prowadzonej działalności gospodarczej. Istotne znaczenie ma więc polepszanie tego otoczenia, a także niwelowanie istniejących barier. Państwa członkowskie podejmują działania zmierzające do zapewnienia przedsiębiorcom prostych i skutecznych regulacji prawnych. Sukcesywnie usuwane i skracane są procedury administracyjne odnoszące się do zakładania nowych firm. Ponoszone koszty, poświęcany czas, a także duże zapotrzebowanie na kapitał w momencie rozpoczynania działalności, tworzą znaczącą przeszkodę w przedsiębiorczości. Głównie chodzi o to, aby procedury administracyjne były tańsze i umożliwiały szybsze rozpoczęcie działalności gospodarczej. Przede wszystkim ma to na celu ułatwienie podejmowania działalności, a także ujednolicenie istniejących procedur i regulacji w ramach poszczególnych państw członkowskich[4].

Ważne są też zmiany w systemie podatkowym. Powinien on być dostosowany do tego, aby nagradzać odnoszących sukces na rynku. Powinien zachęcać do rozpoczynania działalności i tworzenia nowych miejsc pracy. Jako przykład można tu podać Finlandię, w której zmniejszono opodatkowanie dla nisko dochodowych przedsiębiorstw. W Szwecji dopuszcza się odraczanie płatności części podatku dochodowego w zamian za realizowane inwestycje. Natomiast w Niemczech planuje się reformę podatku obrotowego z zachętami dla jedynych właścicieli. Obok regulacji w systemie podatkowym należy też ulepszać dostęp małych podmiotów do usług finansowych. Trzeba identyfikować i usuwać bariery w tworzeniu europejskiego rynku kapitałowego, a także we wdrażaniu kapitału wysokiego ryzyka. Dlatego też przez tworzenie odpowiednich warunków dostępu do kapitału należy poprawiać relacje między systemem bankowym a małymi jednostkami gospodarczymi[5].

[1] Report from the Commission to the Council and the European Parliament. Report on the Implementation of the European Charter for Small Enterprises, COM (2002) 68, 6 luty 2002, s. 9.

[2] Communication from the Commission to the Council and the European Parliament…, op. cit., s. 5.

[3] Ibidem, s. 6.

[4] Report from the Commission to the Council and the European Parliament, op. cit., s. 16.

[5] Ibidem, s. 14-15.

Reklamy
Opublikowano Prace magisterskie, licenjackie | Otagowano , | Dodaj komentarz

Związek Rzemiosła Polskiego

Instytucją dającą wsparcie polskim MSP jest również Związek Rzemiosła Polskiego, który jest ogólnopolską, społeczno-zawodową organizacją pracodawców, działającą od 1933 r. – wcześniej jako Związek Izb Rzemieślniczych (1933-1972) i Centralny Związek Rzemiosła (1973-1989). Wraz z organizacjami terenowymi – 27 izbami rzemieślniczymi, 479 cechami rzemiosł oraz 222 spółdzielniami – tworzy największą i najstarszą w kraju strukturę samorządu gospodarczego. Zrzesza ok. 300 tysięcy mikro, małych i średnich firm.

Związek Rzemiosła Polskiego jako organizacja reprezentująca przedsiębiorców – pracodawców, na podstawie ustawy z dnia 6 lipca 2001 roku o Trójstronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego stał się partnerem dialogu społecznego. Partnerstwo jest realizowane poprzez stałą współpracę z organami władzy oraz administracji państwowej i samorządowej, agendami i organizacjami rządowymi i pozarządowymi oraz organizacjami zrzeszającymi przedsiębiorców. Ważnym celem, realizowanym przez Związek poprzez udział w procesie dialogu społecznego jest stworzenie w Polsce silnego, nowoczesnego samorządu gospodarczego.

Jedną z najważniejszych funkcji przedsiębiorstw rzemieślniczych jest nauczanie zawodu. Rzemiosło dysponuje szeroką ofertą szkoleniową – od zawodów najnowocześniejszych do unikalnych, szczególnie tych o charakterze artystycznym i rękodzielniczym. Obecnie u pracodawców będących rzemieślnikami szkoli się około 90 tys. uczniów, w ponad 100 zawodach. W okresie od 1945 do 2007 wydano 2.121.748 świadectw czeladniczych oraz 468.475 dyplomów mistrzowskich.

Związek Rzemiosła Polskiego prowadzi ożywione kontakty zagraniczne. Od 1991 roku jest członkiem Międzynarodowej Unii Rzemiosła oraz Małych i Średnich Przedsiębiorstw (UEAPME) z siedzibą w Brukseli. Od grudnia 2004 roku Jerzy Bartnik Prezes ZRP piastuje stanowisko Wiceprezydenta UEAPME i jest członkiem Prezydium tej organizacji. Związek Rzemiosła Polskiego ma również możliwość włączania się w prace NORMAPME, która jest międzynarodową organizacją non-profit, utworzoną z inicjatywy UEAPME i reprezentującą małe i średnie przedsiębiorstwa w kwestiach dotyczących procesu normalizacji.

ZRP jest także mecenasem kultury i fundatorem Nagrody Literackiej im. Wł. St. Reymonta. Wspólnie z redakcją miesięcznika „Mała Firma” oraz we współpracy z Naczelną Radą Zrzeszeń Handlu i Usług, Związek Rzemiosła Polskiego przyznaje ponadto doroczną nagrodę gospodarczą pod nazwą „Konkurs o Złoty i Platynowy Laur” dla najaktywniejszych rzemieślników, kupców i przedsiębiorców z sektora MŚP.

Do podstawowej działalności Związku Rzemiosła Polskiego należy w szczególności:

  • reprezentowanie interesów rzemiosła i zrzeszonych w Związku organizacji, wobec organów władzy i administracji, sądów oraz organizacji społecznych i gospodarczych w kraju i za granicą,
  • prowadzenie i rozwijanie działalności społeczno-zawodowej, socjalnej i gospodarczej, w sposób zapewniający integralność rzemiosła,
  • pomoc zrzeszonym w Związku organizacjom rzemiosła i małej przedsiębiorczości w zakresie realizacji zadań statutowych,
  • podejmowanie inicjatyw legislacyjnych dotyczących rzemiosła i małej przedsiębiorczości,
  • uczestniczenie w realizacji zadań w zakresie oświaty i wychowania w celu zapewnienia wykwalifikowanych kadr dla rzemiosła i małej przedsiębiorczości oraz dla gospodarki narodowej,
  • propagowanie zasad etyki zawodowej i rzetelnego wykonywania zawodu,
  • upowszechnianie dorobku polskiego rzemiosła i małej przedsiębiorczości i jego roli społeczno-gospodarczej,
  • podejmowanie wszelkich działań, mających na celu przygotowanie małych i średnich przedsiębiorstw oraz ich organizacji do funkcjonowania w warunkach globalizacji obrotu towarowego, ze szczególnym uwzględnieniem jednolitego Rynku Europejskiego.
Opublikowano Prace zaliczeniowe | Otagowano , | Dodaj komentarz

Instytucje wspierające rozwój przedsiębiorczości

Polityka Unii Europejskiej wobec MŚP umożliwia stosowanie różnorodnych form pomocy dla nich w ramach całej Unii i przez poszczególne kraje członkowskie, w ramach obowiązującej liberalizacji działalności gospodarczej i harmonizacji prawa, zapewnienia uczciwych zasad konkurencji, uproszczenia systemów podatkowych oraz popierania inwestycji i eksportu. Działania te stanowią połączenie inicjatyw rozwijanych na szczeblu unijnym, krajowym i regionalnym – tworzących w sumie w miarę spójny i przejrzysty system[1].

Rozwój MSP jest wspierany przez różne instytucje.

Do najważniejszych instytucji wspierających rozwój MSP należy przede wszystkim Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) [2] została powołana w wyniku przekształcenia Polskiej Fundacji Promocji i Rozwoju Małych i Średnich Przedsiębiorstw. Celem działania Agencji jest udział w realizacji programów rozwoju gospodarki, w szczególności w zakresie wspierania: rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw, eksportu, rozwoju regionalnego, a także tworzenia nowych miejsc pracy i przeciwdziałania bezrobociu. Do zadań Agencji należy m.in.:

  • świadczenie usług doradczych i eksperckich dla przedsiębiorców, bezrobotnych, organów administracji rządowej oraz samorządowej,
  • ułatwienie przedsiębiorcom dostępu do wiedzy, szkoleń oraz informacji gospodarczej,
  • opracowywanie i udostępnianie analiz dotyczących zjawisk zachodzących w gospodarce,
  • organizowanie przedsięwzięć informacyjnych i promocyjnych,
  • wydawanie opinii o technicznych i ekonomicznych perspektywach, możliwościach i warunkach wykorzystywania w gospodarce nowych technik i technologii,
  • dofinansowywanie w/w działań prowadzonych przez inne podmioty,
  • dofinansowanie polskich przedsiębiorców w międzynarodowych przedsięwzięciach promocyjnych, targowych i wystawienniczych, a także w międzynarodowych programach obejmujących badania naukowe oraz prace rozwojowe i wdrożeniowe.

Bezpłatne usługi doradcze dostępne w Punktach Konsultacyjno-Doradczych na terenie całego kraju dostępne są dla:

  • małych lub średnich przedsiębiorców,
  • osób podejmujących działalność gospodarczą.

Bezpłatne usługi doradcze obejmują doradztwo podstawowe, nie wymagające dłuższego zaangażowania czasu pracy konsultanta, związane z:

  • administracyjno-prawnymi aspektami prowadzenia działalności gospodarczej,
  • zarządzaniem przedsiębiorstwem (z dziedziny prawa, marketingu, finansów i podatków, produkcji i innych).

Mogą one również dotyczyć informacji o dostępnej na rynku ofercie:

  • banków skierowanej do sektora MŚP (wraz ze szczegółami warunków udzielania kredytów)
  • innych instytucji finansowych, tj.: firm leasingowych, funduszy pożyczkowych, funduszy poręczeń kredytowych, funduszy kapitałowych i innych.

Kolejną instytucja, odgrywająca bardzo istotna rolę przy wsparciu polskich MSP jest Business Centre Club[3] istnieje od 1991 roku. Powstał, by jako instytucja wielopłaszczyznowa, wspierać przedsiębiorczych Polaków. Jest prestiżowym Klubem przedsiębiorców i największą w kraju organizacją indywidualnych pracodawców. Zrzesza ponad 1200, głównie prywatnych firm reprezentowanych przez blisko 2000 przedsiębiorców, obracających kapitałem ponad 200 mld zł i zatrudniających 600 tysięcy pracowników.

Wśród członków BCC znajdują się największe międzynarodowe korporacje, instytucje finansowe, ubezpieczeniowe, firmy telekomunikacyjne, najwięksi polscy producenci, uczelnie wyższe, koncerny wydawnicze itd. Do Klubu należy ponad 200 zagranicznych firm. Członkami Klubu są także prawnicy, dziennikarze, naukowcy, wydawcy, lekarze, wojskowi i studenci. BCC koncentruje się na działaniach lobbingowych, których celem jest rozwój polskiej gospodarki, zwiększenie liczby miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom. Z członkami Klubu konsultowali się dotychczas wszyscy prezydenci, premierzy i ministrowie Rzeczpospolitej Polskiej. Członkowie BCC reprezentują 249 miast. Na terenie całego kraju znajdują się 24 loże regionalne przedstawicielstwa Klubu, których zadaniem jest angażowanie środowiska przedsiębiorców w rozwiązywanie lokalnych problemów i współpraca z władzami regionalnymi.

BCC jest inicjatorem Forum Dialogu płaszczyzny komunikowania się poszczególnych grup społecznych w sprawach najważniejszych dla rozwoju Polski. Kilkuset sygnatariuszy Forum należy do 25 ogólnopolskich organizacji składających się z 1800 stowarzyszeń publicznych, obejmujących swym oddziaływaniem ponad 5 mln obywateli. W Klubie działa, jako inicjatywa ogólnopolska, Studenckie Forum BCC.

BCC jest organizacją międzynarodową, utrzymującą kontakty z instytucjami Unii Europejskiej, USA, Rosji i Kanady. Honorowymi członkami BCC są m.in. Margaret Thatcher, Jacques Chirac, Helmut Kohl, George Bush, William Jefferson Clinton, José Manuel Barroso Pod koniec 2007 roku BCC został uhonorowany w siedzibie Parlamentu Europejskiego w Brukseli nagrodą Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) za znaczący wkład w krzewienie integracji i tożsamości europejskiej. Od początku swojego istnienia BCC propaguje idee odpowiedzialności społecznej firm. Członkowie Klubu przeznaczyli łącznie ponad miliard zł na pomoc dzieciom, osobom starszym i niepełnosprawnym.

Na aktywne wsparcie MSP mogą liczyć również od instytucji PKPP Lewiatan[4],która obecnie skupia w 57 związkach regionalnych i branżowych ponad  3000 firm zatrudniających w sumie ponad 600 tys. osób. Jest członkiem Komisji Trójstronnej ds. Społeczno-Gospodarczych. Należy do organizacji BUSINESSEUROPE – będącej reprezentantem interesów przedsiębiorców i pracodawców wobec Komisji Europejskiej, Europejskiego Parlamentu i innych instytucji UE.

Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych Lewiatan:

  • reprezentuje prywatnych pracodawców z całej Polski z różnych gałęzi gospodarki,
  • jest niezbędnym elementem budowy ładu gospodarczego przez gwarantowany ustawowo udział w tworzeniu prawa i w dialogu społecznym,
  • skutecznie działa na rzecz proponowanych przez siebie rozwiązań, zamieniając je w obowiązujące przepisy prawne,
  • uczestniczy w pracach instytucji zmieniających codzienne życie przedsiębiorców,
  • dzięki uczestnictwu w pracach najważniejszych instytucji przedsiębiorców z Unii Europejskiej zabiega o jak najlepsze warunki działania na rynku unijnym dla polskich przedsiębiorców,
  • wspiera codzienną działalność gospodarczą członków, m.in. przez doradztwo, organizowanie szkoleń i interwencje w sprawach bieżących problemów pracodawców.

[1] Aftyka W., Chmielewski A., Małe i średnie przedsiebiorstwa w Unii Europejskiej, Wydawnictwo M.M., Warszawa 2005, s. 5.

[2] http://www.parp.gov.pl, dostęp: 14.08.2012.

[3] http://www.bcc.org.pl, dostęp: 14.08.2012.

[4] http://www.pkpplewiatan.pl, dostęp: 14.08.2012.

Opublikowano Prace magisterskie, licenjackie | Otagowano , | Dodaj komentarz

Bariery ograniczające rozwój przedsiębiorczości w Polsce

W Polsce w 1990 r. funkcjonowało 8453 przedsiębiorstw państwowych. Były one motorem napędowym całej gospodarki. Mikroprzedsiębiorstw i małych podmiotów prywatnych, prowadzących rynkową działalność operacyjną, było w ówczesnym czasie już dużo, lecz ich znaczenie dla gospodarki było marginalne[1].. Począwszy jednak od wspomnianego okresu, na dużą skalę rozpoczęło się zakładanie nowych komercyjnych firm. Proces transformacji gospodarczej w kraju następował w bardzo szybkim tempie dzięki części społeczeństwa, która przyjmując postawę przedsiębiorczą, przystąpiła do wdrażania w rzeczywistość rynkową swoich kreatywnych i innowacyjnych pomysłów, realizowanych poprzez powoływanie do życia własnych przedsiębiorstw. Pomimo jednak dynamicznego wzrostu liczby i znaczenia małych, a także średnich jednostek w gospodarce narodowej Polski, w funkcjonowaniu tej grupy można zaobserwować kilka niekorzystnych zjawisk. Tendencjami o charakterze negatywnym, wartymi odnotowania, są[2]:

  • ponad połowa liczby podmiotów zarejestrowanych w REGON jest nieaktywna,
  • wysokie prawdopodobieństwo upadłości w początkowej fazie istnienia (szacuje się, że wskaźnik przeżycia przez firmy pierwszego roku prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce wynosi niewiele ponad 60%),
  • dominacja mikroprzedsiębiorstw w całości sektora MSP,
  • zdecydowana większość mikroprzedsiębiorstw to firmy jednoosobowe, nie zatrudniające żadnego pracownika,
  • niewielki udział firm średniej wielkości w strukturze MSP,
  • preferencje prowadzenia działalności przez jednostki tej grupy w sferze usługowej,
  • orientacja małych i średnich podmiotów na rynki lokalne,
  • duże zróżnicowanie liczby małych i średnich firm w przekroju regionalnym,
  • mała konkurencyjność MSP w sektorze zaawansowanych technologii, wynikająca z barku środków na prowadzenie badań rozwojowych,
  • opieranie swojego funkcjonowania przez małe i średnie jednostki na starych rozwiązaniach technicznych, licencjach czy patentach.

Znacząca rola sektora MSP we wzroście gospodarki oraz jego zalety, które zostały opisane wcześniej, są efektem charakterystycznych cech małych i średnich przedsiębiorstw. Niestety implikują one również istnienie barier w rozwoju tych przedsiębiorstw. Zwróćmy uwagę na najistotniejsze z nich.

Poważną przeszkodą w powstawaniu i rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw jest niedostateczne know-how. Potencjalni przedsiębiorcy często nie decydują się na rozpoczęcie działalności gospodarczej, ponieważ nie posiadają odpowiedniej wiedzy, jak tego dokonać, oraz co będzie niezbędne w prowadzeniu firmy. Jednym ze sposobów rozwiązania tego problemu może być prowadzenie edukacji w szkołach średnich i wyższych oraz organizowanie specjalnych szkoleń nastawionych na nauczanie umiejętności koniecznych dla założenia i dalszego zarządzania przedsiębiorstwem, jak np.: podstawy rachunkowości, marketingu, prawa handlowego.

Utrudnieniem w rozpoczynaniu i prowadzeniu działalności są także przeszkody administracyjne. W wielu krajach już samo zarejestrowanie przedsiębiorstwa wiąże się z przechodzeniem przez kilka etapów administracyjnych, co jest niezwykle czasochłonne, ale i – co ważniejsze – również kosztowne. Dlatego obecnie istnieje tendencja do maksymalnego upraszczania procedur zakładania przedsiębiorstwa. Barierą administracyjną są zwłaszcza wysokie koszty związane z potrzebą spełnienia różnego rodzaju wymogów związanych z prawem pracy, udzielaniem koncesji oraz prowadzeniem sprawozdawczości. Wiąże się to nie tylko ze znacznymi wydatkami, ale i czasochłonnością. Szacuje się, że w Europie przedsiębiorcy poświęcają na te cele średnio 15% swojego czasu pracy. Realizacja wszystkich tych procedur jest najbardziej odczuwalna przez przedsiębiorstwa małe oraz mikro, które nie posiadają specjalnie oddelegowanych do tych celów pracowników.

W wielu krajach czynnikiem niesprzyjającym rozwojowi przedsiębiorczości jest również specyficzna polityka socjalna, która została stworzona głównie na potrzeby pracowników, a nie przedsiębiorców. Mimo dużego znaczenia firm z sektora MSP dla społeczeństwa i gospodarki, często w przypadku kiedy im się nie powiedzie, nie mają nawet prawa do otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych lub też ich zabezpieczenie socjalne jest niższe w porównaniu do pomocy udzielanej pracownikom, którzy stracili posadę[3].

Najpoważniejszą jednak barierą w rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw jest ograniczony dostęp do kapitału. W przeciwieństwie do dużych przedsiębiorstw, dostępność informacji dotyczących małych i średnich przedsiębiorstw jest znacznie ograniczona. Prasa finansowa nie śledzi systematycznie ich działalności, ponieważ nie są one głównym przedmiotem zainteresowania. Nie wymaga się od nich ujawniania szczegółowych danych, tak jak choćby od dużych spółek notowanych na giełdach. Informacje dotyczące innowacyjnych MSP oraz tych prowadzących działalność badawczo-rozwojową (R&D) są jeszcze trudniejsze do zdobycia. Często spowodowane jest to „tajnością” prowadzonych przez nie działań.

Utrudnieniem w uzyskaniu kapitału jest wysoka niepewność, która leży w naturze dążenia do technologicznego rozwoju oraz innowacji. Bardzo często trudne, bądź nawet niemożliwe, jest dokładne oszacowanie rozmiarów inwestycji, jaka musi być poczyniona, aby w przyszłości przedsięwzięcie generowało zyski. Charakterystyczną cechą jest więc wysokie ryzyko oraz „wrażliwość” wykonywanych projektów w zmieniającym się konkurencyjnym otoczeniu.

Dodatkowo, stosunkowo niewielka wartość aktywów rzeczowych innowacyjnych małych i średnich przedsiębiorstw, które mogłyby stanowić zabezpieczenie kredytu, często okazuje się niewystarczająca do jego otrzymania. Częstokroć największą wartością przedsiębiorstwa są wartości niematerialne i prawne, które są jednak bardzo trudne do wyceny. Czasami nie można nawet w przybliżeniu oszacować ich wartości.

Zagadnienia te wiążą się z istnieniem tzw. luki finansowej (financial gap). Oznacza to, że przedsiębiorstwo rozrosło się do tego stopnia, że wykorzystało już wszystkie możliwości finansowania krótkookresowego, ale jest jeszcze zbyt małe, aby zdobywać fundusze z rynków kapitałowych. Luka finansowa odnosi się więc do sytuacji, kiedy przedsiębiorstwo, ze względu na niedoskonałości rynku, nie ma możliwości zdobycia finansowania na przeprowadzenie projektu, nawet jeśli jest on rozsądny i zyskowny. Taka sytuacja jest przeszkodą dla wzrostu i rozwoju nie tylko tego przedsiębiorstwa. Pośrednio ma to też negatywny wpływ na rozwój gospodarki oraz wielkość PKB danego kraju.

Znaczącą rolę w likwidowaniu przeszkody związanej z niedostatecznym dostępem do kapitału odgrywają specjalne fundusze tworzone przez państwo. Finansowanie oparte o nie zachodzi poprzez tworzone i administrowane przez rząd instytucje i programy, które umożliwiają małym i średnim przedsiębiorstwom pozyskiwanie środków bez wymaganego przez banki wysokiego zabezpieczenia. Dzięki temu małe i średnie przedsiębiorstwa oraz przedsiębiorcy posiadający koncepcję biznesu mogą ubiegać się o środki na jego powstanie i rozwój. Z reguły ta forma finansowania jest używana do czasu, aż dane przedsiębiorstwo może zacząć zabiegać o tradycyjne formy finansowania (kredyty). Jest to jednak możliwe dopiero wówczas, kiedy prywatne instytucje finansowe uznają ryzyko związane z tą inwestycją za dopuszczalne, bądź też kiedy rozszerzają swoją działalność finansową o sektor rynku do którego należy powyższe przedsiębiorstwo.

Zaprezentowane tu niekorzystne tendencje, które mają miejsce w funkcjonowaniu firm z grupy małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce, dowodzą, że aktualna sytuacja podmiotów z tego sektora jest mało satysfakcjonująca i nie daje podstaw do optymistycznego spojrzenia na możliwości dalszego dynamicznego rozwoju małych i średnich jednostek.

Biorąc to pod uwagę, należy zastanowić się nad przyczynami takiego stanu rzeczy. Niewątpliwie, na aktualną sytuację i perspektywy rozwojowe sektora MSP wpływają liczne ograniczenia i bariery. Dokładne zidentyfikowanie tych przeszkód może doprowadzić do znalezienia rozwiązań pozwalających na wyeliminowanie czynników utrudniających rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.

Zasadniczymi rodzajami barier hamujących ekspansję gospodarczą sektora małych i średnich przedsiębiorstw są[4]:

  • bariery rynkowe i społeczne, wśród których należy wyróżnić: ograniczony popyt konsumentów, niechęć niektórych grup pracowników do podejmowania zatrudnienia w małych firmach, niski prestiż społeczny przedsiębiorców i małą mobilność pracobiorców,
  • bariery finansowe wynikające z ograniczonego dostępu do kapitału (pochodzącego zarówno z sektora komercyjnego, jak i ze środków publicznych), wysokiego kosztu pozyskania danego źródła finansowania oraz niechęci wykorzystania niektórych instrumentów ze względu na warunki świadczenia tych usług (np. długie procedury),
  • bariery wynikające z prowadzonej przez władze publiczne polityki gospodarczej, a w szczególności utrudnienia rozwoju podmiotów z sektora MSP płynące z:
  • polityki zatrudnienia (złe regulacje prawa pracy, wysoki poziom obciążenia wynagrodzeń dodatkowymi, pozapłacowymi kosztami, niewielka liczba wykorzystywanych przez rząd instrumentów zwalczania bezrobocia ukierunkowanych na współpracę z firmami – np. zbyt rzadko refundowane są koszty tworzenia nowych miejsc pracy),
  • rozwiązań w dziedzinie ubezpieczeń społecznych (34,7% ankietowanych przez Polską Konfederację Pracodawców Prywatnych podmiotów wskazało na ZUS jako instytucję administracyjną najbardziej utrudniającą prowadzenie działalności i rozwój, co wynika z liczby błędów w rozliczeniach dokonywanych przez ZUS, wciąż niedopracowanych procedurach przekazywania danych przez płatników, często zmienianym i niewydajnym oprogramowaniu komputerowym, licznych nieporozumieniach na linii ZUS – firma i konieczności składania wyjaśnień),
  • polityki fiskalnej (J. Ostaszewski wyraża opinię, że największymi bolączkami systemu podatkowego w kraju hamującymi rozwój przedsiębiorczości są: brak bezpieczeństwa prawnego dotyczącego stosowania i interpretacji przepisów podatkowych, znaczny poziom tworzenia PKB przez szarą strefę z ominięciem systemu fiskalnego, nadmierny fiskalizm jednostkowy i zbyt pasywny system podatkowy nie wspomagający popytu inwestycyjnego oraz konsumpcyjnego na dobra wytwarzane w kraju),
  • braku reprezentacji środowiska przedsiębiorców w procesie podejmowania ważnych decyzji politycznych dotyczących zasad prowadzenia działalność gospodarczej,
  • bariery prawne związane ze stanowieniem i niejasnymi przepisami prawa ora wynikające z wykonywania prawa, spośród których za najistotniejsze przeszkody ograniczające funkcjonowanie i rozwój jednostek gospodarczych należy uznać:
  • niestabilność regulacji prawnych, zwłaszcza w zakresie dotyczącym warunków prowadzenia działalności gospodarczej,
  • niejasność norm prawnych oraz różnorodność ich interpretacji przez poszczególne organy administracji publicznej,
  • niewydolność wymiaru sprawiedliwości oraz uciążliwość i wysokie koszty prowadzenia postępowań przed sądami krajowymi,
  • niskie kompetencje urzędników i nieprzyjazny stosunek administracji do przedsiębiorców,
  • łatwą możliwość nakładania na firmy różnorodnych kar, mandatów i grzywien przez liczne organy administracji państwowej, która sprzyja nieuczciwości i i korupcji,
  • duże zagrożenie przestępczością (kradzieże, włamania, wymuszenia) zwiększające koszty prowadzenia działalności gospodarczej,
  • bariery informacyjne wynikające ze znikomego zakresu informowania przedsiębiorców o wdrażaniu nowych programów politycznych, uchwalaniu aktów prawnych czy przeprowadzaniu reform gospodarczych,
  • bariery związane ze stanem infrastruktury technicznej – jej dostępnością oraz jakością – której rozwój pozwala firmom z sektora MSP na obniżenie kosztów inwestycji.

J. Ostaszewski i P. Russel, diagnozując sytuację krajowych podmiotów gospodarczych, wskazują, poza powyżej wymienionymi, następujące ograniczenia i utrudnienia rozwoju przedsiębiorczości w Polsce[5]:

  • niska jakość prawa wyrażająca się między innymi w formułowaniu wielkiej liczby obszernych i skomplikowanych aktów, przepisów oraz norm prawnych, ich niejednoznaczności merytorycznej, a także brak praktycznie skutecznych metod wyegzekwowania powszechnie obowiązującej wykładni prawa (przede wszystkim prawa podatkowego),
  • trudności w uzyskaniu licznych koncesji, zezwoleń czy licencji,
  • brak wspierania przedsiębiorczości przez terenowe organy administracji państwowej (zbyt wysokie i często zmieniające się podatki lokalne, plany zagospodarowania przestrzennego i wydawane decyzje lokalizacyjne nie są ukierunkowane na rozwój przedsiębiorczości),
  • złe zapisy w Kodeksie pracy (m. in. dotyczące umów o pracę na czas nieokreślony, zwolnień chorobowych, odpraw i wynagrodzeń za godziny nadliczbowe itp.) oraz nieodpowiednie przepisy dotyczące BHP i ochrony środowiska,
  • zbyt słaba ochrona wierzycieli w dochodzeniu roszczeń cywilnoprawnych,
  • nadmiernie zbiurokratyzowane procedury zakładania podmiotów gospodarczych,
  • niedostatecznie wykorzystywane efekty mnożnikowe – zła polityka rządu w zakresie rozwoju branży motoryzacyjnej i budownictwa,
  • ,,izauryzacja” polskiego ładu korporacyjnego – niedostateczna identyfikacja władz edsiębiorstwa z głównym celem działania firmy i dbałość przeważnie o własny interes,
  • hipokryzja w relacjach: prawo, rachunek ekonomiczny, ochrona zdrowia i życia człowieka – ograniczenia reklamy produktów legalnie dostępnych i nie najlepszy klimat dla inwestorów zagranicznych.

Reasumując, najistotniejszymi barierami rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw w Polsce są ograniczenia prawno-podatkowe i utrudniony dostęp do pozyskiwania dodatkowych kapitałów. Możliwości wyeliminowania przeszkód związanych z zawiłymi aktami, przepisami i normami prawnymi, obciążeniami podatkowymi i pozapłacowymi wynagrodzeń pracowników (wysokie składki na ZUS), niejasnym i skomplikowanymi systemem podatkowym, utrudniających funkcjonowanie i rozwój jednostek z sektora małych i średnich przedsiębiorstw leżą prawie wyłącznie w gestii państwa. Rozwiązanie problemu barier wynikających z braku dostępu firm do źródeł finansowania jest uzależnione od właściwego nastawienia kapitałodawców do najmniejszych podmiotów i dostrzeżenia ich problemów (obniżenie poziomu oprocentowania udzielanego wsparcia), od polityki gospodarczej rządu w zakresie wspierania rozwoju przedsiębiorczości (rozbudowa krajowego systemu instytucji) pożyczkowo-poręczeniowych) oraz od samych jednostek z sektora małych i średnich przedsiębiorstw, które wielokrotnie swoją niewiedzę o istnieniu alternatywnych instrumentów finansowania zrzucają na karb utrudniania im możliwości pozyskiwania dodatkowego kapitału.

[1] Dąbkowski A., Uwarunkowania rozwoju MŚP w Polsce, „Ekonomika i Organizacja Przedsiębiorstwa” 2003, nr 11, s. 36.

[2] Czarnecki J., Faktoring jako instrument finansowania działalności MSP, WN PWN, Warszawa 2007, s. 28.

[3] Mikołajczyk B., Infrastruktura finansowa MŚP w krajach Unii Europejskiej, op. cit., s. 11.

[4] Ibidem, s. 29.

[5] J. Ostaszewski, P. Russel P., Prawno-ekonomiczne bariery rozwoju przedsiębiorczości oraz pożądane metody aktywizacji życia gospodarczego w Polsce, w: Instrumenty finansowe w pobudzaniu aktywności gospodarczej Polski, Ostaszewski J. (red.), Instytut Wiedzy, Warszawa 2002, s. 127-144.

Opublikowano Prace magisterskie, licenjackie | Otagowano , | Dodaj komentarz

Charakterystyczne cechy przedsiębiorczości

Istnieją dwie charakterystyczne cechy przedsiębiorczości, które przedstawiono na rysunku 1.

,,Ekspansywność” oznacza dążenie do dorównania najsilniejszym i najlepszym. Wyznaczanie sobie ambitnych celów dla osiągnięcia większych efektów, z kolei ,,innowacyjność” oznacza wprowadzanie i ciągłe poszukiwanie wszelkich twórczych ulepszeń.

Rysunek 1. Cechy charakterystyczne przedsiębiorczości

Źródło: Opracowano własne

Przedsiębiorczym człowiekiem jest ta osoba, która osiąga na rynku sukces. Można powiedzieć, że przedsiębiorczość jest w pewnej mierze wrodzoną dyspozycyjnością psychiczną, jak też nabytą w wyniku nauki umiejętnością. Tak jak w innych dziedzinach życia ludzkiego największe sukcesy odnosi ta jednostka, która jest uzdolniona naturalnie, a jednocześnie posiadła określone umiejętności zdobyte poprzez naukę oraz towarzyszącą nauce praktykę. Tą ostatnią rozumiemy jako zbieranie kolejnych doświadczeń w trakcie działalności rynkowej.

Istnieją pewne cechy osoby przedsiębiorczej:

  1. Osoba posiadająca znamię przedsiębiorczości musi posiąść niezbędną ,,wiedzę” o terenie swojego przyszłego działanie, a zarazem wiedzę o rynku. Następnie musi poznać realia materiałowe, finansowe oraz psychospołeczne obejmujące ten wycinek rodzajowy rynku, który ma się stać terenem jej działania.
  2. Drugą niezbędną cechą składową przedsiębiorczości jest ,,dynamizm działaniowy”. Ludzie dzielą się, co łatwo zauważyć, na osoby aktywne, inicjatywne, poszukujące nowych rozwiązań w sposobach uprawiania czegoś, wykonywania lub posługiwania się czymś. Jednakże obok osób o takiej cesze – zauważamy ludzi biernych, obawiających się ryzyka płynącego z inicjatywy w dążeniu do zmian w poszukiwaniu bardziej optymalnych rozwiązań. Ludzie bierni mogą być dobrymi wykonawcami poleceń innych osób, jeśli osoby te wezmą ryzyko powodzenia danego przedsięwzięcia na własny rachunek. Osoby zaliczane do biernych pragną wysoce ustabilizowanego trybu życia, określonego schematu powtarzających się zachowań. Boją się nowości, a w warunkach niepewności co do przyszłości – popadają w popłoch. W skrajnych przypadkach osoby bierne nie mogą być wykonawcami prac i działań, które wciągają ich do współudziału nawet w niewielkim ryzyku.
  3. Trzecią cechą, która wyróżnia przedsiębiorcę i jest związana z zachowaniem przedsiębiorczym jest ,,zrównoważenie intelektualne i emocjonalne”. Cecha ta niejako wyważa bogactwo skojarzeń myślowych, z których wyłaniają się pomysły do działań. Otóż istnieją osoby, które charakteryzuje tzw. gonitwa myśli. Polega ona na tym, że osoba taka wprawdzie posiada mnóstwo pomysłów opartych na oryginalnych skojarzeniach, jednakże żadnego z nich nie potrafi opracować bardziej dokładnie. Nawet wartościowe pomysłu porzuca w fazie wstępnego opracowania, poszukuje lepszych.
  4. Czwartą cechą przedsiębiorczości jest ,,zdolność przewodzenia i współpracy” z innymi ludźmi. Jest to ważna cecha dość widocznie rozróżniająca ludzi. Zdolności lub umiejętność przewodzenia ludziom oraz ich organizowania musi towarzyszyć umiejętności współpracy. Umiejętność przewodzenia bez towarzyszącej cechy zwanej umiejętnością współpracy z innymi ludźmi nie zapewnia zachowania pożądanego w przedsiębiorczości. Tworzy ona bowiem zachowanie, które określa człowieka w kategorii despoty, dyktatora. Działalność rynkowa wymaga od przedsiębiorcy cierpliwości i okazywania życzliwości w nazywaniu i utrzymywaniu kontaktów z innymi osobami działającymi na rynku.
  5. Piątą cechą jest ,,odwaga”. Przedsiębiorczość związana jest z ryzykiem, a ryzyko z odwagą jego podejmowania. Odwaga wzmacnia wolę do sukcesu u przedsiębiorcy. Można dużo wiedzieć o dobrze zapowiadającym się interesie, a posiadać dostatecznie dużo obaw, aby danego przedsięwzięcia nie podjąć. Oczywiście żaden sprawny w działaniu przedsiębiorca nie wyzbywa się wszystkich obaw. Chodzi jednak o to, aby żywione obawy nie przybrały charakteru obsesji. Należy pamiętać, że w działalności gospodarczej na rynku nie ma przedsięwzięć nie zawierających w sobie żadnego ryzyka.
  6. Szóstą cechą przedsiębiorcy jest ,,pewność siebie”. W zachowaniu rynkowym, które charakteryzuje duża liczba kontaktów interpersonalnych zarówno w obrębie zespołu tworzącego przedsiębiorstwo, jak też zewnętrznych – osoba, która posiadła wiedzę rynkową, jest dynamiczna, zrównoważona emocjonalnie, dysponuje ,,techniką” rozmowy, gestu, uśmiechu, zjednująca do siebie ludzi – musi być pewna siebie. Przede wszystkim przedsiębiorca w rozmowie z innymi osobami nie może okazać się przypadkowym gestem, drżeniem głosu, itp., że tak do końca nie jest pewny swojej propozycji lub podjętego działania. Następnie pewność siebie można wykazać uzasadniając propozycję działania lub samo działanie dostatecznie przekonywującą informacją statystyczną, wyliczeniem finansowym. Takie zachowanie budzi zaufanie partnerów z zewnątrz, współpracowników oraz osób przyglądających się z boku.
  7. Ostatnią cechą jest ,,ambicja” – pokazuje ona, że dana osoba posiada dobrze opracowany plan życiowy, zna cel swoich dążeń oraz wie, do jakich osiągnięć jest zdolna. W języku socjologicznym mówi się, że osoba posiada określone ambicje zawodowe, życiowe, itp.

Podsumowując dotychczasowe rozważania, można przyjąć, że przedsiębiorczość polega na nadawaniu potwierdzanej przez rynek wartości produktom lub usługom. Przedsiębiorczość opiera się zwykle na innowacyjności i wiąże się z ponoszeniem ryzyka. Efektem przedsiębiorczości jest kreowanie nowych podmiotów lub wprowadzanie innowacji poprzez podmioty już istniejące[1].

[1] Łoboda M., Mącik R. (red.), Przedsiębiorczość internetowa, op. cit., s. 12.

Opublikowano Prace magisterskie, licenjackie | Otagowano | Dodaj komentarz

Uzasadnienie ekonomiczne celowości realizacji projektu

Realizacja tego projektu wymagać będzie ponoszenia dodatkowych kosztów, które jednak zapewnią dodatkowe wpływy, dodatkowy dochód i zysk.

Dodatkowe koszty realizacji projektu

Koszty roczne pozyskania nowego pojazdu

Spłata leasingu                                                      12x5000zł = 60000zł

Koszty roczne delegacji akwizytorów

Dieta wypłacana akwizytorom                 12x1000zł = 12000zł

Koszty roczne promocji                             12x 500zł  = 6000zł

Razem:            78000zł

Dodatkowe przychody realizacji projektu

Przychody roczne uzyskane w wyniku wzrostu sprzedaży

12x15000zł = 180000zł

Przychody roczne promocji                     12x1000zł  = 12000zł

Razem:          192000zł

Przychód – koszty   = DOCHÓD brutto

192000zł – 78000zł = 114000zł

SYNTEZA I WNIOSKI

SYNTEZA

W wyniku przeprowadzonych badań zauważono, wiele nie prawidłowości i błędów w działalności przedsiębiorstwa “Firany – Janczewski” w Koszalinie. A są nimi:

  1. brak udoskonalenia już istniejących usług,
  2. brak ciągłości dostaw(zbyt rzadko są organizowane wyjazdy w te same miejsca),
  3. mała elastyczność cenowa,
  4. brak szkoleń pracowników.

WNIOSKI

Prowadzenie działalności marketingowej jest w każdym przedsiębiorstwie odpowiedzialnym i bardzo trudnym zadaniem. Konieczność ciągłego odpowiadania na potrzeby i wyzwania rynku, dostosowanie oferty, poprawianie jakości oferowanych produktów i usług wymaga nieustannej pracy i zaangażowania.

Dlatego “Firany – Janczewski” musi zadbać o:

  1. wprowadzenie gratisowego pomiaru okien i dojazdu do klienta na terenie miasta Koszalina
  2. usprawnienie ciągłości dostaw zakupując dodatkowy samochód dostawczy o ładowności 3,5 ton
  3. wprowadzenie dużych opustów kosztem, utrzymania stałych klientów
  4. szkolenie pracowników wysyłając ich na targi organizowane w kraju i za granicą
Opublikowano Prace zaliczeniowe | Otagowano | Dodaj komentarz

Charakterystyka branży firan

W literaturze napotyka się na wiele definicji rynku.

Jedna z najbardziej popularnych definiuje rynek jako “proces za pomocą którego kupujący i sprzedający określają co chcą sprzedać lub kupić i na jakich warunkach”[1]. Zdaniem W.J. Stantona, “rynek można zdefiniować miejsce spotkań sprzedawców i nabywców, gdzie oferuje się towary i usługi, które w wyniku kupna sprzedaży zmieniają swoich właścicieli”[2]. “Rynek obejmuje podmioty rynkowe (sprzedający, kupujący), przedmioty rynkowe (towary, usługi, popyt), stosunki pomiędzy podmiotami rynkowymi”[3].

“Konkurencja jest to proces, w którym uczestnicy rynku, dążąc do załatwienia swoich interesów, próbują przedstawić oferty korzystniejsze od innych pod względem ceny, jakości lub innych charakterystyk wpływających na decyzje zawarcia transakcji”[4]

“Marketing jest działalnością, która przez proces wymiany zmierza do zaspakajania potrzeb i życzeń konsumentów”[5]

“Segmentacją rynku nazywamy podział danego rynku na względnie jednorodne grupy konsumentów, różniące się między sobą reakcjami na dany produkt i inne instrumenty oddziaływania na rynek”[6].

“Strategia marketingowa stanowi zestaw działań za pomocą których przedsiębiorstwo osiąga własne cele”[7]

“Usługa jest to każda czynność zawierająca w sobie element niematerialności, która polega na oddziaływaniu na klienta lub przedmioty bądź nieruchomości znajdujące się w jego posiadaniu, a która nie powoduje przeniesienia prawa własności. Przeniesienie prawa własności może jednak nastąpić, a świadczenie usługi może być lub też nie być ściśle związane z dobrem materialnym.”[8]

Rynek firan w Koszalinie jest w dużej mierze opanowany przez hurtownię firan “ MARGO”.

Hurtownia firan “MARGO” została założona w 1990 roku w Gdańsku przez  Mariolę i Mieczysława Trzepis. Produkty i usługi oferują w zasięgu całego kraju, posiadając swoje oddziały w Poznaniu i w Katowicach.

Odbiorcami, czyli klientami  przedsiębiorstwa są specjalistyczne sklepy z firanami i zasłonami do których towar dostarczają przedstawiciele handlowi. Klientami są również osoby prywatne, ponieważ hurtownia prowadzi sprzedaż detaliczną oraz usługi.

W swojej ofercie hurtownia poleca firanki żakardowe oraz haftowane w pełnych kompletach (od 0,3 do 3,0 m), tkaniny dekoracyjne (od 1,20 do 3,40 m ), a także gipiury i akcesoria do upinania materiałów. Firma oferuje, firanki i tkaniny niepalne oraz karnisze aluminiowe systemu MOTTURA, co jest nowością na polskim rynku.

[1] D.R.Kamerschen, R.B.McKenzie, C.Nardinelli,Ekonomia,Fundacja Gospodarcza NSZZ “Solidarność” Gdańsk 1992, str.4

[2] W.J.Stanton, Fndaments of Marketing,Mc Graw-Hill Inc., New York 1981, str. 65

[3]T. Kramer, Rynek-reforma-Równowaga, PWN, Warszawa 1989, str.4

[4] D.R. Kamerschen, R.B. McKenzie, C.Nardinelli, Ekonomia, Fundacja Gospodarcza NSZZ “Solidarność”, Gdańsk 1992, str. 47

[5] Ph. Kotler, Marketing Management, C.E.Poeschel Verlag, Stuttgart 1989 str.19

[6]J. Altkorn, Podstawy marketingu, Instytut Marketingu, Kraków 1995, str.90

[7]Ph. Kotler, Marketing Management, C.E. Poeschel Verlag, Stuttgart 1989, str. 283

[8] A.Payne,Marketing usług,PWE, Warszawa 1997, str.20

Opublikowano Prace magisterskie, licenjackie | Otagowano , | Dodaj komentarz